Left-handed World

W ten weekend było bardzo plażowo, co też i zaowocowało kolejną zmianą odcienia skóry (niestety nie obyło się bez barw wojennych, ale spróbujcie ominąć ten etap przy tajskim słońcu).

Jako pierwszą odwiedziłyśmy Pattayę, znaną również bliżej jako “miasto uciech”, jest ona bowiem sławna (czy może niesławna) z gałęzi turystyki dotyczącej uciech cielesnych . Potwierdził to wieczorny spacerek przez południową część miasta. Na większości ulic kluby go-go (czy raczej bary); zgodnie z zasadą “dla każdego coś miłego” – były panie w mundurkach i strojach pielęgniarek, w spódniczkach krótkich i krótszych, wszystkie mające jedną wspólną cechę – łapiące za ręce przechodzących ulicą panów i próbujące ich zaciągnąć do tego-właśnie-tego baru. Bary w większości podobne (różniące się tylko mniej lub bardziej wyszukanymi nazwami), oświetlone czerwonymi albo różowymi neonami, w większości z rurkami do tańczenia, ale zdecydowana większość pań w ramach tańca przy nich truchtała sobie obok w miejscu w rytm muzyki albo uprawiała jakis dziwny aerobik który z w/w tańcem przy rurze miał tyle wspólnego, co granie na skrzypcach z judo. Być może to jakiś lokalny koloryt, a my się nie znamy . Niestety, opisanego w przewodniku baru go-go z męskimi tancerzami nie znalazłyśmy, biednemu zawsze wiatr w oczy. Oprócz tego można było napotkać bary z występami scenicznymi pań albo panów w damskich ciuszkach.

Teraz dygresja – jeszcze o tym nie pisałam, ale transwestytyzm w Tajlandii jest dość popularny i nie ma konotacji seksualnych; ot, niektórzy mężczyźni chodzą w kobiecych ubraniach, malują się etc., co nie zmienia faktu, że uważają się za mężczyzn (czy prawdziwych – nie wiem ). Notabene tacy “lady-boys” są często-gęsto bardziej zadbani od kobiet; sama parę razy spytałam o drogę ładną dziewczynę (?), która odpowiedziała mi głębokim basem, z “naszego człowieka” z biura studentów zagranicznych w szpitalu też niezła laska jest, a w mailach podpisuje się “Mr” i głos ma zdecydowanie męski. To tyle rozległej dygresji, wracamy do Pattayi (wiążąc zgrabnie oba tematy dodam, że wśród pań ciągnących turystów do barów zdarzają się też oczywiście “panie”; po pewnym czasie naszą ulubioną rozrywką podczas spaceru było typowanie płci bardziej enigmatycznie wyglądających; a tak w ogóle ciekawa jestem, czy dla takiego turysty bliższe przebywanie w towarzystwie “lady-boy” jest bardziej nietypowym wakacyjnym przeżyciem, czy traumą;)).

W Pattayi lwią część turystów stanowią dziadki. W większości rosyjskie dziadki, bo to głównie bogaci Rosjanie przyjeżdżają tu na wczasy – dlatego też większość znaków i napisów jest po tajsku, rosyjsku i angielsku (notabene spotkałyśymy nawet jedną rosyjską wycieczkę i po spojrzeniu na ich ubiór w miejscach religijnych oraz zachowanie postanowiłyśmy w ich pobliżu mówić po angielsku;)). Dziadki przyjeżdżają na wczasy odchudzające albo inne rekreacyjne pitu-pitu, no i przy okazji (a może przede wszystkim) na dziewczynki. A więc wieczorami obrazek miejski wyglada tak, że w barach siedzą dziadki oblepione tajskimi dziewczynkami, albo idą po mieście etc etc. Trochę śmieszne, trochę niesmaczne. Oczywiście sponsorami miasta są Viagra i Cialis, a na kazdym parasolu plażowym i w barze jest numer telefonu do szpitala świadczącego całodobową opiekę (zapewne na wypadek jakby dziadkom stanęło serce zamiast czegoś innego). To chyba tyle o ciemnej stronie miasta. Aha, numer call center w Pattayi to 1337 (i wszystko jasne).

Na szczęście okazało się, że w dzień też jest co robić. Weszłyśmy na punkt widokowy z pomnikiem, potem odwiedziłyśmy świątynię z wielgaśnym posagiem Buddy oraz drugą z parkiem z konfucjańskimi sentencjami; wszystko na własnych nogach! Śmiem twierdzić, że byłyśmy jedynymi tego dnia turystami (a w ogóle jednymi z nielicznych), którzy wybrali pieszą drogę pod górę w upale – zresztą nie spodziewałabym się jakiejkolwiek “żyłki górołaza” po turystach odwiedzających Pattayę .

Resztę dnia spędziłyśmy na “koralowej wyspie” czyli Ko Lam – 40 minut statkiem od Pattayi (towarzystwo na statku: połowa Tajów, połowa Rosjan, czasem “pary mieszane towarzyskie” – młoda Tajka plus dziadek; natomiast obecni na statku rosyjscy młodzieńcy jak jeden mąż wyglądali jak liderzy zespołu disco polo). Plaża – marzenie: biały biaseczek, turkusowa cieplutka woda (ale za to jaka słona), coś pięknego. Popluskałam się, poleżałam pod parasolem, pospacerowałam i aż żal było wracać z tego miejsca zupełnie oderwanego od rzeczywistości.

Druga część naszej wycieczki zaczęła się w miasteczku Sri Racha, które było bazą wypadową na wyspę Ko Si Chang. Miałyśmy okazję spać w “wodnym hotelu”, który był zbudowany na molo i okazał się być najchłodniejszym miejscem noclegowym jak do tej pory, zapewne z powodu wody pod podłogą właśnie .

Po dotarciu statkiem na wyspę zaliczyłyśmy morderczą wędrówkę (w upale, a jakże) po atrakcjach tam rozrzuconych. Wszyscy biorą tuk-tuki? Mięczaki! Jak my nie damy rady, to kto da? I oczywiście dałyśmy, z tym że na finiszu zaczęłam już czuć zapach własnego potu, co było objawem mocno niepokojącym, a ciuchy to mi już zupełnie od potu przemokły; detox gratis! Dlatego po odwiedzeniu chińskiej wielopoziomowej świątyni, ogromnego Żółtego Buddy, centrum medytacji mnichów oraz wejściu na wiele-wiele schodów do odcisku stopy Buddy (to było najbardziej mordercze, ale za to jakie bedę miała mięśnie nóg mocne) stwierdziłyśmy, że mamy być z czego dumne, a na plażę znajdującą się po przeciwnej stronie wyspy możemy wziąć tuk-tuka i nie zaszkodzi to naszej reputacji wędrowca .

Plaża na Ko Si Chang – zupełnie inna od tej z Ko Larn – kamieniste dno, woda – jeśli już opisywać ją w odniesieniu do kamieni szlachetnych – szmaragdowa (ale równie ciepła i słona), fale silniejsze i mnóstwo-mnóstwo rozmaitych muszelek wyrzuconych i ciągle wyrzucanych na brzeg – daje chyba tylko szczątkowe wyobrażenie o tym, jaki ogrom życia kryje się w tych wodach.

Powrót, jak to powrót w Tajlandii – planuj sobie człowieku, że wg przewodnika autobus jedzie dwie godziny; i tak okaże się, że jedziesz trzy, bo autobus zatrzymuje się ciągle na dziesięciominutowe (w najlepszym razie) postoje, podczas których pani sprzedająca bilety donośnym głosem zwołuje na przystanku pasażerów żeby dopchać jak najwięcej miejsc siedzących, a do autobusu wchodzą sprzedawcy różnego rodzaju jedzenia – to jest jednak biznes przy tych przedłużających się przejazdach . Na szczęście w końcu dotarłyśmy do Bangkoku i można było doprowadzić się do stanu używalności przed kolejnym medycznym tygodniem.

Tuk-tukiem przez Ko Si Chang:

I ciąg dalszy – wjazd na wybrzeże:

Weekend, weekend i po weekendzie, a działo się sporo i trochę ciekawych miejsc odwiedziłam, więc spieszę opisywać co następuje:

W piątek przed wyjazdem z miasta postanowiłam nadrobić zwiedzanie Bangkoku i odwiedziłam muzeum narodowe i farmę węży. Muzeum bardzo ciekawie zaplanowane, rozmieszczone w kilku budynkach, z czego większość sama w sobie stanowiła zabytek (np. czerwony dom), a tylko nieliczne były typowymi wielkimi białymi muzealnymi pomieszczeniami z eksponatami. Na zwiedzaniu zeszło mi dobrych kilka godzin, a i tak pod koniec przyspieszyłam tempo, bo i czas mnie gonił, i nogi zaczęły dawać o sobie znać.

Farma węży w Bangkoku została założona w 1923 roku (jest drugą najstarszą na świecie) w celu pozyskiwania surowicy przeciw ukąszeniom węży, i takiemu celowi służy po dzień dzisiejszy. Można w niej podziwiać najróżniejsze gatunki tych gadów (np. kobra królewska, niemrawiec prążkowany, żmija Russela, węże morskie), a codziennie odbywa się “dojenie” z jadu oraz pokaz węży, podczas którego prowadzący udziela w zabawny sposób ciekawych informacji na temat poszczególnych gatunków, pracownicy farmy imponują zręcznością w obchodzeniu się z wężami, a śmiałkowie mogą sobie nawet zrobić zdjęcie z gadziną (tak, oczywiście też się skusiłam). Impresje po opuszczeniu miejsca są bardzo pozytywne, w zamian za bilet (dość drogi jak na tajskie realia) dostajemy sporo fachowych informacji przedstawionych w przystępny sposób, ciekawe widowisko i trochę adrenaliny .

Kolejne atrakcje to już weekendowy wypad do Kanchanaburi – i zaczęło się od trzęsienia ziemi, czyli problemów logistycznych. Z racji zwiedzania Bangkoku pojechałam tam o 1,5 h późniejszym autobusem niż reszta dziewczyn (które już były i w muzeum, i na farmie). Obiecały znaleźć pensjonat i zająć pokoje, wybrałyśmy knajpkę na spotkanie w miasteczku i szafa grała (a przynajmniej tak się nam wydawało). Po przybyciu po dość sprawnej podróży do miasteczka w umówionym miejscu nie było ani żadnej z dziewczyn, ani wiadomości od nich. Tak więc spędziłam ponad pół godziny odganiając kelnera, że “za chwilkę złożę zamówienie, tylko czekam na znajomych, którzy się spóźniają”, bluzgając na nie dające znaku życia, martwiąc się że coś im się na pewno stało, po czym wściekła zamówiłam wreszcie jedzenie i obowiązkowo piwo (tajska Singha jest naprawdę dobra :3). I oto z trzykwadransowym spóźnieniem przyszedł sms od mojej koleżanki, a za chwilę ona sama; zdziwiona, że jestem przed nimi, skoro one dopiero przyjechały do miasteczka bo stały w jakichś potężnych korkach, przez co jazda trwała ponad 4 godziny (a nie 2, tak jak moja). Naturalnie nie wysyłały mi żadnej wiadomości wnioskując, że jesli one stoją taki kawał czasu, to ja się w Kanchanaburi pojawię jeszcze później po nich. Napięcie opadło, jedzenie zostało pożarte, piwo wypite i poturlałyśmy się do Jolly Frog, czyli naszej noclegowni.

W sobotę zafundowałyśmy sobie wycieczkę do Erawan National Park, którego największą atrakcją jest siedmiokaskadowy wodospad Erawan (miejsce zarówno wypraw turystów, jak i rodzinnych pikników Tajów). Miejsce jest przepiękne – turkusowa woda i zielony las, podejście pod górę przy kolejnych kaskadach, a na końcu wysokie skały i wypływający z nich wodospad – nie wiadomo co robić najpierw, podziwiać te cuda natury czy chlapać się w czyściutkiej wodzie, która spływając tworzy zbiorniczki, począwszy od płytkich “do brodzenia”, po małe jeziorka, w których jak najbardziej można popływać. W tych ostatnich “atrakcją” były ryby (różnej wielkości – od kilku do nawet trzydziestu kilku cm), skupiające się głównie przy brzegach i “gryzące” wchodzących i wychodzących z wody jeśli na chwilę przestawali się ruszać (a przy śliskich kamieniach było to nieuniknione); oczywiście podskubywanie przez ryby (zwłaszcza przez te wielkie bestie), skądinąd nieprzyjemne uczucie, implikowało różne podskoki i inne hołubce, więc ludzie i tak się ślizgali, wpadali na kamienie, nabijali sińce, etc. Przetestowano. Przynajmniej była motywacja do aktywnego pływania .

Po wycieczce składającej się z naprzemiennych spacerków, podejść i kąpieli w wodospadzie, wróciłyśmy do Kanchanaburi i z przyrodniczego klimat zmienił się na poważno – historyczny. Odwiedziłyśmy Thailand-Burma Railway Centre i znajdujący się obok Allied War Cemetery – czyli cmentarz żołnierzy poległych przy budowie “kolei śmierci” podczas drugiej wojny światowej, a także słynny most na rzece Kwai, będący cześcią owej kolei. Muzem (nie pierwszy raz w Tajlandii) robi niesamowite wrażenie, jedna z sal jest stylizowana na wagon do transportu jeńców (naturalnej wielkości – człowiek naocznie przekonuje się w jak małych klitkach upychano po 28 mężczyzn), inna na szpital polowy; mnóstwo jest makiet, przedmiotów osobistego użytku jenców, szkiców i grafik wykonywanych przez nich, reliktów przeszłości, np. bardzo przemawiające do wyobraźni długie deski z gwoździami do podkładów powbijanymi w nie w celu zobrazowania ilości zgonów… (1 gwóźdź = 500 śmierci) Wszystko to uzupełnione szczegółowymi informacjami przez wiszące na ścianach plansze powoduje, ze człowiek czuje się lepiej wyedukowany niż przez jakikolwiek podręcznik historii. Podobnie, gdy staje się w bramie cmentarza Allied War Cemetery – tysiące nagrobków, w większości dwudziestoparolatków – żadna z książek nigdy nie odda wagi tego wydarzenia tak, jak to jedno miejsce. I dobrze, że w muzeum można było kupić wiązankę kwiatków i złożyć na którymś z nagrobków – to chyba jedyne, co można zrobić…

Następnego dnia odwiedziłysmy jeszcze mniej znany cmentarz Chung Kai, znajdujący się nieco za miastem, również skrywający jeńców poległych przy budowie kolei; a także grotę – świątynię (po raz kolejny nic ciekawego, przereklamowane te groty, ot, powpychane do jaskini posągi Buddy i ołtarzyki, wszystko wygląda bardzo “na siłę”).

I w końcu przechodzimy do ostatniego punktu wycieczki, nie mniej ciekawego niż poprzednie, czyli Tiger Temple. W zasadzie wygląda to jak zoo. Ale o ile nawet w zoo w Bangkoku klatki były (dyskretne bo dyskretne, ale ich obecność była niezaprzeczalna), o tyle tu klatek nie ma. Po prostu Arka Noego. Wokół ludzi drepczą sobie dziki, dostojnie kroczą pawie, tuptają sarnowate (na tyle oswojone, że same czasem podchodzą; dziki nadal pozostały dzikami i podejść się nie dały:)). I oczywiście królowie tego miejsca, czyli tygrysy. Ogromne, przepiękne bestie, do których po raz pierwszy w życiu mogłam podejść, przykucnąć obok, poskrobać trochę po grzbiecie (wszystko oczywiście w obecności pracowników; zdarzyły się już (nieliczne, dodajmy, wszelkie środki ostrożności są podejmowane) przypadki poturbowania turysty przez zdenerwowane zwierzę. Oprócz tego nie mniejszy entuzjazm budziły małe tygrysiątka, włażące jedno na drugie, bawiące się i piszczące, które można było poprzytulać i posmyrać bez obawy utraty smyrającej kończyny .

Tyle wrażeń z weekendu, oczywiście wpis byłby niczym bez zdjęć i filmików:

Bawiący się tygrysek:

Mnich bawiący się z tygryskiem:

Po dość intensywnym długim weekendzie nadeszła pora na przystopowanie i dobrze, bo już trochę miałam dość zwiedzania i pytania o drogę (to w szczególności). Na szczęście nie miałam specjalnych skrupułów z powodu niewykorzystywania wakacji, bo ze szpitala wyszłam po 14 – za późno na to, żeby (biorąc pod uwagę korki)  jechać do pałaców, muzeów etc., które to o 15.30 się zamykają, a jednocześnie za wcześnie na to, żeby nie wyjść nigdzie. Szybkie kartkowanie nowego przewodnika i gotowa była krótka trasa na popołudnie – cała piechotą albo skytrain’em, a więc bez korków i denerwowania się.
Zaczęłam od domu Jima Thompsona, który we wszystkich przewodnikach jest opisywany jako Must See. To specyficzne muzem na tle podobnych instytucji wyróżnia się kameralnością i bardzo przyjemnym ogrodem. Zwiedzanie odbywa się w grupach z anglo- lub francuskojęzycznym przewodnikiem (tajskim oczywiście, więc i tak czasem trudno go zrozumieć; może francuski był lepszy;)), a wewnątrz domu chodzi się boso (jak zresztą w większości muzeów w Tajlandii), co jest naprawde bardzo kojące dla człowieka, który dopiero co ze zgiełku kilkumilionowego miasta skręcił w cichą uliczkę.

Kilka stacji skytrain’em dalej i lądujemy w dzielnicy wieżowców, gdzie na rogu ruchliwego skrzyżowania, tuż przy centrach handlowych i hotelach, stoi hinduska świątynia Erawan (Sat Phra Phrom). Postawiona została w celu odwrócenia złych wydarzeń, jakoby spowodowanych rozpoczęciem budowy sąsiedniego Erawan Hotel w nieodpowiednim dniu (w Tajlandii wszystkie ważne decyzje typu: ślub, przeprowadzka, rozpoczęcie budowy etc etc, są konsultowane z astrologami, którzy wyznaczają “odpowiednią datę” wydarzenia mającą przynieść szczęście i powodzenie; jest to ogólnie praktykowane, zarówno przez przeciętnych zjadaczy chleba, jak i np. polityków). Obecnie przylgnęła do niej etykietka “spełniacza życzeń”, tzn. ludzie modlą się tam w intencji życzenia, a jeśli się spełni, wracają tam ponownie i dają datek grupie tancerek w tradycyjnych strojach, które przez cały czas otwarcia świątyni dają artystyczny pokaz.

Z okazji długiego weekendu (we wtorek święto narodowe – urodziny królowej Sirikit, obchodzone równiez jako Dzień Matki) “urwało” nam poniedziałkowe zajęcia w szpitalu, w związku z czym na te dni zaplanowałysmy (razem z Austriaczkami z pokoju obok w akademiku) dłuższą wycieczkę. Początkowe plany zostały nieco zmodyfikowane i część z nich przełożono na weekend przyszły, ale całkiem sporo udało się zobaczyć. W kolejności zwiedzania były to: Ayutthaya, pływający targ i Phetchaburi.

Ayutthaya, dawna stolica Tajlandii, jest cała usiana ruinami starego miasta, które wizualnie robią ogromne wrażenie. Ponieważ powierzchnia, na której są rozmieszczone, jest dosć spora, najbardziej opłacalną czasowo i finansowo opcją jest wynajęcie roweru (30 BHT czyli ok. 2 PLN za cały dzień) i pedałowanie po całym mieście w poszukiwaniu co ciekawszych zakątków. Jako że w dzień w Tajlandii bywa tzw. “lampa”, po południu (mimo kilkukrotnego smarowania się kremami z wysokim filtrem) zaczęłam już przyjmować barwy wojenne (róż, czerwień, te sprawy; na szczescie faktor 30 sprawił, że wszystko ładnie zaczęło brązowieć zamiast złazić jak z węża i boleć). Noc spędziłysmy w pensjonacie “Tony’s Place”, który zdobył moja ogromną sympatię ze względu na przytulność, niskie ceny, pyszny smażony ryż z ananasem i orzechami nerkowca, a także jogurtowe koktajle z owoców tropikalnych. Aha, i obsługa mówiła po angielsku, co – patrząc wstecz na ten weekend – jest jednak rzeczą o tyle miłą, co rzadko spotykaną niestety.

Następnie powrót do Bangkoku i wyprawa stamtąd do Damnoen Saduak (niestety, tzw. pipidówki mają w bardzo słabym stopniu rozwiniętą komunikację między sobą i nie dało się tam pojechac bezpośrednio z Ayutthai; jedyną opcją była wycieczka organizowana przez pensjonat, która kosztowała tak ze dwa razy tyle, co nasza podróż przez Bangkok – takie wycieczki w różne miejsca są na porządku dziennym i jak ktoś nie chce się użerać samemu z organizowaniem wyprawy to może skorzystać, finansowo oczywiście trochę mniej;)). W Damnoen Saduak przenocowałyśmy w hoteliku Noknoi, wygladającym co prawda jak socjalistyczne uzdrowisko, ale z czystymi i sporymi pokojami (niestety dla mnie trochę zbyt mało przewiewnymi), a wcześnie rano w poniedziałek wynajętą łódką popływałysmy po “pływającym targu” (Floating Market), z którego miejscowość słynie. Niestety, łącze w pobliskiej kafejce okazało się być zbyt słabe, by umożliwić oglądanie niedzielnego meczu siatkówki Polska – Niemcy (krwi!), ale dzięki prywatnemu sportowemu serwisowi smsowemu udało się stworzyć namiastkę meczu, za co jeszcze raz dziękuję :*.

W końcu po długim czasie (pisałam coś o komunikacji między pipidówkami?) dotarłyśmy (już bez Austriaczek, są raczej typem “niedzielnych turystek” i wymiękają przy dłuższych lub bardziej męczących wyprawach) do Phetchaburi, gdzie zwiedziłyśmy jaskiniową świątynię (wbrew interesującej nazwie, nic ciekawego), park historyczny Khao Wang i najciekawsze świątynie.

Z uwag osobistych: o języku angielskim pisałam już wyżej, ale temat nie został wyczerpany. Nie wierzcie żadnym przewodnikom turystycznym, w których jest napisane, że angielski jest ogólnie rozumiany w Tajlandii. Kłamstwo! Może tak jest w Bangkoku (w większości), ale na prowincji bardzo trudno spotkać taką osobę; zazwyczaj jest to policjant z informacji turystycznej (sic! – z drugiej strony w Tajlandii nikt i tak nie przestrzega przepisów ruchu drogowego, więc muszą się zająć czymś innym;)) albo jakiś młody człowiek w wieku licealno – studenckim. Ja po trzech dniach na prowincji pod koniec już przestałam się odzywać do jakichkolwiek tubylców, bo miałam dość głupkowatych spojrzeń i czegoś w rodzaju “He?” kiedy pytam po angielsku o drogę.

Po drugie – ja wiem, że jest pora deszczowa, low season i te sprawy, ale chęć niektórych Tajów do naciągnięcia turystów wzbudziła we mnie w pewnym momencie takie obrzydzenie, że miałam ochotę użyć wobec tychże delikwentów gestów uznanych ogólnie za obraźliwe. Przykład- jedziemy autobusem do Damnoen Saduak, pani sprzedająca pieniądze pyta gdzie jedziemy. Tu i tu. Aha, to ja was wysadzę pod łodziami, żebyście nie miały problemu z trafieniem. Super super, my się już rozpływamy jakie to kobieta ma dobre serce, faktycznie wysadza nas na przystani, przybiega facet i zaczyna nawijać ze nam wynajmie na jutro rano łódź, jedyne 200 BHT od osoby, a dziś 200 BHT razem za rezerwację łodzi. Mi coś już śmierdzi, czytałam w przewodniku, że za całą łódź biorą 300 BHT, a tu się od nas 1000 próbuje wydębić. Gość nieco nachalny, więc stwierdzamy z dziewczynami, że poszukamy łodzi na innej przystani – i magia, cena w cudowny sposób spada do 150 BHT za osobę i nie trzeba płacić rezerwacji. Czary mary? Jeszcze lepiej jest następnego dnia rano. Dochodzimy do przystani, a wyskakuje inny facet (zmiennik zapewne) i zaczyna gadkę jak to on nam wynajmie łódź… 300 BHT za całość. I tak faktycznie płacimy tyle, co w przewodniku, ale czuję niesmak po tych ich machlojach. Ta pani z autobusu to też pewnie jakas rodzina . Może u nas w kraju jest zdzierstwo turystyczne, ale nikt nie robi chyba (chyba, piszę) takich przekrętów. Aha, czwórka obcokrajowców, która zameldowała się w hotelu chwilę po nas, dała się namówić na wycieczkę na pływający targ organizowaną przez hotel – jedyne 250 BHT od osoby…

To samo jest z zaczepianiem, stale ktoś nam oferuje taksówkę, tuk-tuk (to też taksówka, tylko ma postać mini-mini ciężarówki, która przewozi turystów “na pace”), jedzenie, picie… argh, domyślam się że każdy chce zarobić na kasiastych Europejczykach którzy śpią na ojro (:P), ale takie zachowania są na dłuższą metę nie do zniesienia (zwłaszcza gdy siedzisz na dworcu czekając na pociąg przez pół godziny i jakiś uparciuch przez te pół godziny woła do ciebie “you, you” i próbuje wcisnąć (sprzedać) worek ogórków. Panie, na cholerę mi ten wór?;)).

Oczywiście nie znaczy to, że Tajowie są źli, po prostu przeciętnego Europejczyka na dłuższą metę taka usłużno-nachalna mentalność może denerwować, a oni pewnie mają taki sposób bycia, otwarty i bezpośredni. Plus tego jest taki, że jak pytasz o drogę, to nie dość że się zleci z pięć osób, to jeszcze zawsze znajdzie się ktoś, kto Cię do tego miejsca zaprowadzi, nawet jeśli jest kilometr dalej. Tak że ogólnie pozytywnie; oszuści zdarzają się wszędzie, a dla doświadczonych turystów (ha, pochlebiam sobie;)) Taja-oszusta nie jest zbyt trudno rozpoznać, a jeszcze łatwiej postawić i tak na swoim.

Tradycyjnie fotki z weekendu i filmiki:

Tony’s Place:

Jak się płynie łódką po prostej:

I bonus – wieczorna jazda autobusem po Bangkoku (nieklimatyzowanym oczywiście), przystanek pod naszym szpitalem:

Dziś na celownik poszły: ogród zoologiczny (połozony notabene rzut beretem od naszego szpitala) czyli Dusit ZOO, oraz kilka świątyń na dobry początek.

ZOO w Bangkoku jest miejscem wykonanym z niesamowitym pomysłem, z wyglądu przypomina jak dla mnie wioskę w dżungli. Budynki mają “wioskowe” kształty, wszędzie pełno jest smaczków dodających realizmu, a ogrodzenia i klatki są wykonane tak dyskretnie, że sprawiają wrażenie naturalnego środowiska. Oprócz tego jest staw, po którym można popływać sobie rowerem wodnym, podziwiając przy okazji faunę i florę, a także małą świątynię. Kącik do zabawy dla dzieci i knajpki (w tym KFC) są tak sympatycznie wkomponowane w krajobraz, że zupełnie nie psują naturalności ogrodu. Niestety mapka dołączana przy wejściu okazała się być nieaktualna i pingwinów nie było. Koali też nie .

Następnie razem z koleżanką zahaczyłam o Wat Benchamabophit (The Marble Temple), czyli świątynię z “kampusem mnichów”. Tajscy mnisi są bardzo przyjaźnie nastawieni do turystów i nie mają nic przeciwko robieniu zdjęć ani im, ani świątyni (łącznie z Buddą). Co do stroju, to ja przywdziałam całe buty i okutałam ramiona szalem, ale widziałam też kilku turystów (i turystek) w krótkich spodenkach, wyciętych bluzkach lub klapkach. Widocznie nie wszędzie obowiązują ścisłe reguły ubioru, ale mimo wszystko czuję większą swobodę zmieniając ubranie na bardziej zakryte. Wokół świątyni są małe uliczki z domkami, w których mieszkają mnisi, inne mniejsze pawiloniki, a także altanki i ławeczki nad małymi stawami. Będąc w świątyni trafiłyśmy akurat na najazd wycieczki szkolnej, więc na zdjęciach roi się od mundurków:).

Drugą świątynią była Wat Suthat z niesamowitą wielkim posągiem Buddy (wiem wiem, jak zobaczę większe to dopiero będę pod wrażeniem). Tam zaproszono nas nawet, żebyśmy weszły do głównej sali i sobie posiedziały. Powiem wam, to jest dopiero odstresowujące po długim męczącym dniu w mieście z nieustającymi korkami i zgiełkiem – usiąść sobie w takiej świątyni, azjatycka muzyka gra cicho gra (takie plumkanie), Budda siedzi jak siedział, ludzie wokół też siedzą sobie w wyciszeniu. Naprawdę, chyba nie ma lepszego miasta niż Bangkok na takie miejsca oderwane od rzeczywistości.

Na koniec obowiązkowa galeria i filmik z misiem: